ผมชอบที่จะได้บอกเล่าทุกเรื่องราว ซึ่งผมเชื่อว่าภาพที่สวยงามจะไม่มีคุณค่าจนกว่าผู้ชมจะได้รับอะไรบางอย่างจากมัน จากความทรงจำในเสี้ยววินาที เกิดเป็นอารมณ์ความรู้สึก และการสื่อสารที่เข้าถึง ทั้งหมดนี้หลอมรวมกับภาพที่มองเห็นได้และเกิดเป็นความสวยงามที่มีคุณค่ามากกว่าภาพพระอาทิตย์ตกดินสวยๆ ทุกแห่งในโลกสำหรับผม

ผมถ่ายภาพอย่างจริงจังมาตั้งแต่ 20 ปีที่แล้ว ซึ่งนานพอที่จะบอกได้ว่าการถ่ายภาพคือส่วนหนึ่งของชีวิตผม ไม่มีวันใดเลยที่ผมจะไม่หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพใดสักภาพ ไม่ว่าจะเป็นการเก็บช่วงเวลาที่ลูกของผมเติบโต หรือถ่ายภาพบางสิ่งที่น่าสนใจเมื่อผมพบเจอบนถนน แน่นอนว่าในความเป็นจริงผมสร้างชีวิตของผมให้เป็นช่างภาพอาชีพตลอดเวลา และมันก็ได้มอบโอกาสที่จะได้เห็นมุมมองและช่วงเวลาต่างๆ มากกว่าที่คนทั่วไปจะมองเห็น ดังนั้นผมจึงใช้โอกาสนี้ในการแบ่งปันประสบการณ์ของตนเองให้แก่ผู้คนรอบด้าน

เมื่อผมยังเด็ก ผมมีอุปกรณ์อยู่กับตัวมากมาย มีตัวเลือกใช้อย่างหลากหลาย แต่น่าเสียดายที่อุปกรณ์เหล่านั้นมีน้ำหนักที่มากมายเหลือเกิน แล้วมาถึงตอนนี้ผมรู้สึกดีมากกว่าที่ได้จำกัดการทำงานร่วมกับอุปกรณ์ของตนเองแต่พอดีเท่านั้น แค่เลือกเลนส์เหมาะๆ แล้วลงมือถ่ายภาพได้ทันที แต่ในความต้องการนี้ผมก็จำเป็นต้องใช้กล้องที่มีบอดี้อันทนทาน สามารถรับแรงกระแทกได้เป็นครั้งคราว (โดยเฉพาะเมื่อผมต้องไล่เก็บภาพข่าวให้ทันต่อสถานการณ์) และยังมีการป้องกันสภาพอากาศที่แปรปรวนได้เป็นอย่างดี แล้วผมยังต้องการเลนส์พื้นฐานในการทำงาน 3 ชิ้นเพื่อใช้ในการทำข่าว (ได้แก่ 16-35, 24-70, และ 70-200 ม.ม.) เพื่อให้แน่ใจว่าผมมีเลนส์ทุกความยาวโฟกัสที่ผมต้องการ และผมยังต้องถ่ายภาพอย่างรวดเร็ว และต้องมีรูรับแสงขนาดใหญ่สำหรับการถ่ายภาพบุคคลและภาพบนถนนซึ่งเป็นสิ่งที่มีความจำเป็น นอกจากนี้การโฟกัสอย่างรวดเร็วและการออกแบบให้เหมาะต่อการทำงานก็เป็นสิ่งที่ช่วยได้อีกด้วย

เป็นเรื่องง่ายๆ ที่จะนึกถึงช่างภาพที่มีชื่อเสียงซึ่งเป็นตัวอย่างที่ดีในชีวิตของผมอย่างเช่นเซบัสเตียน ซัลกาโด (Sebastiao Salgado), เจมส์ แนชต์วีย์ (James Nachtwey), และอเล็กซ์ เว็บบ์ (Alex Webb) แต่ก็ยังมีอีกเป็นจำนวนมากที่มีชื่อเสียงน้อยกว่าความสามารถอันมากมายของพวกเขา ซึ่งอาชีพช่างภาพที่ผมได้ทำงานนั้นอยู่ในวงการหนังสือพิมพ์และสื่อสิ่งพิมพ์ จึงทำให้การถ่ายภาพข่าวได้มีส่วนร่วมบุคคลอันหลากหลายในอาชีพการถ่ายภาพของผมเอง

ด้วยความที่ผมเป็นคนตัวใหญ่ และเคยมีช่วงเวลาน่าตื่นเต้นอย่างง่ายๆ ที่ต้องถ่ายภาพโดยให้กลมกลืนไปกับฉากหลัง แต่เสียงของชัตเตอร์ของกล้องบางครั้งก็ทำให้ทุกคนหันมามองที่ผมเป็นสายตาเดียวกัน แต่ด้วยชัตเตอร์อิเล็กทรอนิกส์ของ a7S เป็นเหมือนสิ่งที่สวรรค์ส่งมาให้ผม เมื่อใช้แล้วจะพบว่ามันไร้ซึ่งเสียงที่น่ารำคาญ ทำให้ถ่ายภาพได้อย่างเงียบกริบโดยไม่รบกวนใคร

เพราะมันมีขนาดเล็กและยังมีเลนส์ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ง่ายต่อการพกพากล้องฟลูเฟรมไปใช้งานได้ทุกที่ที่ผมอยากไป ซึ่งก่อนหน้านี้ผมต้องพกอุปกรณ์มากองไว้และถ่ายภาพสำหรับวันนั้นได้เพียงแค่เดินอยู่รอบๆ บริเวณเท่านั้น แต่ในวันนี้ผมแค่พก a7S ไม่ก็ a7II แค่นี้ก็ช่วยให้ผมถ่ายภาพด้วยคุณภาพระดับกล้อง DSLR ได้โดยหมดห่วงเรื่องน้ำหนักและการต้องพกอุปกรณ์อันเทอะทะใหญ่โตไปได้เลย

ดังที่กล่าวไว้ข้างต้นว่าความเบาและขนาดที่เล็กเป็นประโยชน์ต่อการใช้งานอย่างมาก นอกจากนี้ยังมีข้อเท็จจริงที่ว่ามันมีตัวแปลงเลนส์ซึ่งช่วยผมให้สามารถนำเลนส์เดิมที่ผมรักจากกล้องระบบอื่นๆ มาใช้งานได้ ผมเคยใช้เลนส์วัดระยะ และในตอนนี้ผมก็ยังสามารถใช้เลนส์วัดระยะได้ในบอดี้ของ a7 ซึ่งทำให้เลนส์เก่าที่ผมรักยังเป็นประโยชน์ กับความสามารถในการถ่ายโอนรูปภาพมายังโทรศัพท์มือถือผ่าน NFC และ Wi-Fi® ซึ่งเหมาะมากต่อการจัดเก็บภาพอย่างรวดเร็วและส่งไปให้ลูกค้าเพื่อติดตามความคืบหน้าของงานได้อย่างคล่องตัว

นับว่าโซนี่แน่มากสำหรับการปล่อยกล้องฟลูเฟรมขนาดเล็กที่มีความคล่องตัวออกมาขายในตลาด พร้อมราคาที่น่าสนใจต่อผู้บริโภคและช่างภาพมืออาชีพเช่น และเป็นเรื่องดีที่นำกล้องแบบนี้เข้ามาสู่วงการการถ่ายภาพดิจิตอล โดยเฉพาะผู้ใช้ถ่ายภาพยนตร์ที่ไม่เต็มใจว่าต้องถูกตัดครอบภาพจากที่เห็นในเลนส์ของพวกเขาทิ้งไป

เลนส์ที่ผมเคยชอบใช้มากที่สุดคือเลนส์ 55 ม.ม. f1.8 จนกระทั่งเลนส์ 35 ม.ม. f1.4 ออกมา แต่ในแง่ของการใช้งานจริงและความคล่องตัวผมต้องยกให้เลนส์ 6-35 ม.ม. f4 ซึ่งเป็นเลนส์ที่ผมจะเลือกใช้หากต้องเลือกเลนส์ชิ้นใดชิ้นหนึ่งเพื่อพกพาไปใช้งานตลอดทั้งวัน

สำหรับงานถ่ายภาพข่าวส่วนใหญ่ผมจะพก a7S และ a7II ลงในกระเป๋าพร้อมกับเลนส์ 16-35 ม.ม., 70-200 ม.ม., 55 ม.ม., และเลนส์ 35 ม.ม.